22 kwi 2019

PRZEDPREMIEROWO: 'Wszystko o...kotach' S. Jansem, F. Moutou


Opis:

Co w rzeczywistości wiemy o kotach? Jest ich na Ziemi przecież prawie miliard…
Czy wiecie, że zwierzęta występujące w konkursach na kocie piękności muszą być wcześniej na specjalnej diecie i przechodzić bardzo skomplikowane treningi i przygotowania do występów?
A czy zdajecie sobie sprawę, że układ pokarmowy kota wcale nie jest dobrze przystosowany do trawienia myszy?
Czy wiecie, że doliczono się co najmniej 215 ras kotów domowych?
Tego i wielu innych rzeczy o kotach dowiecie się z tej książki. Wspaniały i zabawny album edukacyjny.


Opinia:

24 kwietnia premierę będzie miała książka dla dzieci pt. Wszystko o... kotach. Jako kociara. nie mogłam sobie odpuścić jej lektury! Nie jestem jednak w pełni usatysfakcjonowana...

W siedmiu rozdziałach poznajemy kota z różnych strony (są też ciekawostki o, m.in., żbikach i myszach). Książka jednak w większości składa się z ilustracji Sophie Jansem, tekstu jest o wiele mniej. Obrazki zdecydowanie urozmaicają lekturę i bywają zabawne. Bywają też jednak brutalne - jak na przykład kojot, trzymający w zębach zwłoki kota, mówiący, że smakuje, jak kurczak... 

Koty to fascynujące stworzenia, niezależne, chodzące własnymi ścieżkami. Jednak przynajmniej z jednym podrozdziałem zgodzić się nie mogę! Nie każdy kot boi się transportera, płacze w samochodzie czy załatwi podczas podróży swoje potrzeby fizjologiczne. Ba! Większy procent kotów, z którymi ja miałam do czynienia kilka razy podczas podróży, po prostu szedł w transporcie spać. Natomiast stwierdzenie, że kot u weterynarza jest grzeczny? Ostatnio kot mojej chrzestnej chciał odgryźć weterynarzowi rękę, bo boi się zastrzyków. Autor po prostu strasznie generalizuje zachowania kotów - to tak, jakby napisał, że wszystkie psy gryzą ludzi albo że wszystkie dzieci nie lubią szpinaku. Skoro nazywamy coś albumem edukacyjnym, niech pokazuje wiedzę i edukuje, a nie generalizuje.
Często są też zostawiane pytania bez odpowiedzi. Na przykład po co cały podrozdział na temat tego, jak pije kot, skoro ostatecznie odpowiedź nie została udzielona? Napisano jedynie o kłótni jakichś naukowców, którzy badali sprawę, przedstawiono dwie teorie... I przeszliśmy dalej.

Wszystko o... kotach to zresztą dość szumny tytuł dla tego albumu edukacyjnego. Wiem, nie jestem już dzieckiem i dlatego nie dowiedziałam się prawie niczego nowego, jedynie kilka ciekawostek. Zresztą, zaczęło się fajnie - od wyjaśnienia, że koty są ssakami, co to znaczy etc. Wspomniano też o udomowieniu kotów, o rodzajach ich umaszczenia, o krzyżowaniu ras i konkursach piękności dla zwierząt. Z reszty książki dowiedziałam się jednak mniej więcej tyle: koty polują, chociaż w sumie te domowe bardziej dla sportu, zjadają gryzonie i są szkodliwe w miejscach, gdzie żyją małe populacje stworzeń mogących być ich pokarmem. Ach, i teraz już wiem, którymi zębami kot miażdży kości ofiary! Oraz jak z kupy kota wywnioskować, czym się żywi, fuj!

Nawet nie chodzi o to, że książka przekazuje treści brutalne. Wychowałam się na wsi, babcia miała mnóstwo kotów, więc nie raz widziałam, jak polują, jak bawią się potem z ofiarą czy jak same się nią stają, wpadając pod samochody. To czy rodzic chce przekazywać dziecku brutalną prawdę to już jego wybór. Natomiast ten album edukacyjny przedstawia wiedzę strasznie wybiórczo, będąc bardziej komiksem z myszami i kotami w rolach głównych i ciekawostkami na temat kotów niż kompendium wiedzy. Dodatkowo nie ze wszystkimi przedstawionymi sytuacjami się zgadzam, wracając do kwestii generalizowania. 

A odwołując się do podsumowania, w Polsce przynajmniej w Krakowie i Warszawie możecie odwiedzić kocie kawiarnie i mógłby być na ten temat przypis od wydawcy!

Książkę przeglądało się bardzo przyjemnie dzięki ilustracjom, jednak na pewno są lepiej przygotowane merytorycznie książki o kotach dla dzieci - z wiedzą bardziej fachową (tutaj wszystkie wykorzystane informacje mogłam też wygooglować bez najmniejszego problemu), niegeneralizujące. Nie wiem, jak z innymi albumami edukacyjnymi z tej serii wydawniczej, ale nie mam też ochoty się przekonać. 

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Dragon

21 kwi 2019

POMALUJ PISANKĘ BOOK TAG by MAGICIENNE

Nominacja sprzed dwóch lat? Bijemy rekordy, a co :D A tak szczerze to nie mam pojęcia, czemu ja jej nie wykonałam w zeszłym roku... o.O I tak przezimowała w wersjach roboczych dwa lata i postanowiłam wykonać ją na te święta, bo Magic miała genialny pomysł na TAG! :) Link do oryginalnego posta >KLIK< :)

Pozwoliłam sobie także zacytować zasady, które określiła Magic :)

Z książki z której pochodzi dany bohater trzeba wylosować 5 cech charakteru, wyglądu, osobowości (chodzi mi np. odważny, przystojny, małomówny itp.), a następnie pozostało nam już tylko stwierdzić czy pasują one do danego bohatera czy też nie.

Moi wielkanocni kandydaci:
  • Wioletta z Kropli Życia
  • Ala z Gdzie jest korona cara?
  • Alicja z Króla Kier
  • Sage z Pocałunku Zdrajcy
Jakoś tak kobieco, ale cóż poradzić :D Takie książki miałam pod ręką z regału :D Co do koloru pisanek - mają związek tylko i wyłącznie z okładką książki :D

SAGE POCAŁUNEK ZDRAJCY


Zdecydowanie Sage była miła, chociaż potrafiła być też mściwa. To także silna bohaterka, która walczy o swoje. Skutecznie wypełniała obowiązki powierzone przez Darnessę, ale co do słowa niedostrzegalna nie mogę podjąć jednoznacznej decyzji. Z jednej strony potrafiła ukryć się w tłumie, ale z drugiej nie ginęła w nim sama, a tylko gdy chciała. Również ujmująca pasuje, inaczej nie uwiodłaby swojego wybranka :D











ALICJA KRÓL KIER

Co prawda w pewnym momencie miała chyba nawet lekką depresją, ale na ogół nie bywała zmartwiona, natomiast słowo normalna jak najbardziej do niej pasuje - to Hadrain i ekipa byli elementem magicznym. Alicja czasem wydawała mi się naiwna, ale nie tępa. Niestety, nie wydała mi się również zbyt subtelna. Nie kojarzę jednak, żeby cechowała ją agresywność czy zbytnia spontaniczność, więc słowo spokojna jak najbardziej pasuje.










ALA GDZIE JEST KORONA CARA?

Ala i słowo zrezygnowana? Absolutnie nie, do żadnej osoby z ekipy by nie pasowało! Natomiast imponująca na pewno była jej umiejętność obsługi urządzeń oraz znajomość języka angielskiego. Ta pewna siebie dziewczyna nie bywała spłoszona, ale bycie poważną zależało raczej od sytuacji. 












WIOLETTA KROPLA ŻYCIA

Pracując w Lunie Wioletta nie mogła być leniwa, więc zdecydowanie nie pasuje. Natomiast figlarność nie kłóciła się z jej naturą tak samo jak złośliwość. Na swój sposób była też urzekająca, ale na pewno nie fałszywa, choć czasami lubiła naginać fakty.













A koszyczek pisanek wygląda następująco :)