27 kwi 2019

'Odwrócone' H. Chewins


Opis:


Dwunastoletnia Delphernia całe życie spędziła w klasztorze, którego kamienna kopuła, zgodnie z prawem miasta Blajbakan, odgradza odwrócone dziewczęta od morza, nieba, świata… Na zewnątrz Mistrzowie – wyłącznie chłopcy i mężczyźni – grają muzykę. W środku odwrócone w milczeniu, bez słowa, przemieniają tę muzykę w złoto. Matka Dziewięć nazywa to wytwarzaniem migotu.
Delphernia jednak nie umie wytwarzać migotu. I woli śpiewać, zamiast milczeć.
Gdy do klasztoru przybywa Mistrz, który nie zachowuje się jak Mistrz, dziewczyna ma szansę wyrwać się ze swojego więzienia. Na zewnątrz, poza murami klasztoru, morze dyszy jak dzikie zwierzę, niebo spogląda z góry tysiącami gwiazd przypominających oczy, a tajemniczy ogród ma liście ostre jak szpony. Delphernia poznaje księcia mówiącego cytatami z poezji oraz dziewczynę o zadziwiającej odwadze i niezależności. Uwikłana w rozgrywki złowieszczo milczącego Kuratora i nieprzeniknionej królowej, Delphernia pojmuje, że choć uwolniła się z klasztoru, w Blajbakanie nigdy nie będzie wolna.
Blajbakan zaś nie stanie się wolny bez niej.

Opinia:

Bardzo podobał mi się pewien zabieg autorki: powtarzanie pewnych słów czy zdań. Nadawało to narracji nieco poetyckie brzmienie, co idealnie pasowało do książki o muzyce. Natomiast pojawiło się w niej zbyt dużo domysłów i pomijania pewnych szczegółów: jak wyglądała płucnica (skoro dużo rzeczy było nią pokryte)? jak wyglądały klasztoskrzydlaki czy językoowoce? W samym mieście poznajemy jedynie kilka miejsc, jak na przykład Smutkodwór, Skrytodwór, Ogród Wszelkiego Milczenia... Mistrzowie są potraktowani jako postać zbiorowa. Mam wrażenie, że chcąc uzyskać poetycką powieść, autorka wiele rzeczy pominęła i przemilczała, co podobało mi się już mniej.

Powieść podobała mi się na samym początku, kiedy wkraczaliśmy w życie Delphernii. W momencie, gdy opuściła ona klasztor, wszystko wydawało mi się zbyt rozciągnięte, a potencjał pomysłu na powieść średnio wykorzystany. Dopiero od ostatniego wydarzenia w Skrytodworze wciągnęłam się w czytanie na nowo, aby otrzymać najmniej przeze mnie lubiany typ zakończeń - otwarte na oścież. Jeżeli chodzi o samą powieść, jest dość nieoczywista, choć nie zaskakująca (chociaż może to akurat kwestia grupy docelowej, do której już się wiekowo nie łapię). Wiele w niej magii, chociaż teoretycznie jedyną jest wytwarzanie migotu.
Lęka się zewnętrznego świata - wszystkiego, co jest poza klasztorem. Nauczyła mnie strachu, bo sama w nim żyje.
Najwięcej jednak można napisać w tej recenzji o Delphernii, ponieważ to genialnie wykreowana postać! Stłamszona, marząca o wolności, z zaniżonym poczuciem wartości. Jako bohaterka powieści dla młodzieży, przedstawia sobą ważne wartości - walkę o samą siebie, bycie sobą. Dodatkowo nie sposób jej nie polubić, więc narracja jej ustami to strzał w dziesiątkę. Czasem myślała co prawda nad wyrost, jakby wcale nie miała dwunastu lat, jednak można to zrzucić na karb ciężkiego dzieciństwa w zamkniętym klasztorze. Drugą lubianą przeze mnie postacią okazała się Morska Śpiewanna - legenda, porwana przez morze za śpiew. Stanowiła swego rodzaju oparcie dla głównej bohaterki, choć wcale się nie znały. Promykiem nadziei w całej powieści jest Linna! Pełna życia, energii i życzliwości dziewczynka, która mogłaby być kimś ważnym, gdyby oparła się pragnieniu wiedzy.

Podsumowując, mam wrażenie, że przez artystyczny zamysł, autorka nie wykorzystała całego potencjału pomysłu z odwróconymi dziewczętami. Pozostawiła też wiele niedopowiedzeń oraz domysłów, za czym nie przepadam. Mimo to polecam tę powieść dla młodzieży ze względu na jej unikalny klimat oraz genialną główną bohaterkę! 

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu IUVI.

24 kwi 2019

PREMIEROWO: 'Królestwo popiołów' (1) S. J. Mass


Opis:

Wyczekiwany latami finał serii „Szklany tron! Światowy bestseller królowej fantasy, Sarah J. Maas, oferuje czytelnikowi epickie, niezapomniane zakończenie!
Życiowa podróż Aelin – od niewolnicy do królowej niegdyś wielkiego królestwa – osiąga swój rozdzierający serce finał, gdy wybucha wojna na świecie.
Gdy wszystkie wątki w końcu się łączą, wszyscy muszą stanąć do walki o przyszłość. Niektóre więzy pogłębią się jeszcze bardziej, podczas gdy inne zostaną zerwane na zawsze w wybuchowym ostatnim rozdziale serii Szklany tron.

Opinia:

UWAGA, recenzja zupełnie bez spoilerów! :)

Najbardziej wyczekiwana premiera tego roku, finał Szklanego tronu! Przede mną jeszcze dosłownie koniec i gdyby nie to, że część pierwszą Królestwa pochłonęłam w nocy, a na drugi dzień musiałam iść do pracy, rzuciłabym się natychmiast na część drugą!

Teraz głęboko zastanawiam się, jak napisać tę recenzję bez spoilerów. Przez te pięć poprzednich tomów tyle się stało, a teraz autorka musi spiąć wszystkie te wątki!  Najbardziej widoczną tendencją Mass jest łączenie bohaterów w pary czy związki - mimo mojej awersji do wątków miłosnych, w tomie szóstym momentami miałam ochotę płakać w związku z nimi. W ogóle ten tom wyzwala masę emocji! W momentach, gdy myślałam, że wszystko już skończone, że Aelin, Aedion, Rowan Chaol czy Dorian nic już nie mogą wymyślić, autorka zaskakiwała mnie na nowo. To powieść pełna trudnych wyborów i desperackich kroków, brania odpowiedzialności za swoje czyny.
Dawno, dawno temu w pewnej krainie już dawno zrównanej z ziemią żyła sobie księżniczka, która bardzo kochała swe królestwo...
Jeden z moich ulubionych bohaterów w tej serii powiedział kiedyś, że miłość to słabość, ale Mass zdaje się zaprzeczać własnym słowom. Nie będę tego kryć - poza tym, że to powieść akcji w wielkim fantastycznym świecie, z wojną w tle oraz całą masą wrogów do pokonania... Równocześnie Królestwo popiołów to w dużej mierze romans, pokazanie siły miłości, nadziei jaką daje, ale także związanych z nią trudów. Absolutnie mi to nie przeszkadzało!

Towarzyszymy różnym postaciom, autorka potrafi urwać wątek jednej w najciekawszym momencie, aby pokazać, co dzieje się u innych bohaterów i porwać nas od nowa zupełnie inną sytuacją. Wszystko zaczyna się scalać, łączyć  i wyjaśniać, a jednocześnie zostaje jeszcze wiele do zrobienia i rozwiązania. Wcale nie cieszę się, że to koniec, chciałabym przedłużyć jeszcze zakończenie tej serii, a obok leży druga część ostatniego tomu, finał. Ciężko mi uwierzyć, że niedługo będę musiała rozstać się z Aelin, Rowanem, Chaolem i Dorianem, z Aedionem, Lysandrą oraz Yrene. Autorka zdecydowanie potrafi przywiązywać czytelnika do bohaterów! Jeśli jeszcze nie zaczęliście serii, szczerze was do tego zachęcam!

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Uroboros.

PS. W recenzji drugiej części Królestwa, podsumuję też krótko całą serię :) Co wy na to? :)